Hans Hateboer: ‘Ik hoefde nergens aan te denken’.

De VriendenLoterij steunt de jeugdopleiding van FC Groningen al sinds 2006. De supporters die meespelen, hebben op die manier de Groningse club in de loop der jaren een mooie en substantiële bijdrage bezorgd. Een bedrag dat bovendien groeit. In 2014 ontving de Trots van het Noorden 102.473 euro en in 2015 werd dat bedrag met een schenking van 122.057 euro nog eens overtroffen.

FC Groningen gebruikt de schenking aan de jeugdopleiding onder meer voor scholing, zodat kinderen naast hun voetbalopleiding op een toekomst in de maatschappij worden voorbereid. Hans Hateboer weet als geen ander hoe belangrijk die steun aan de jeugdopleiding is.

Tien jaar
Al tien jaar speelt Hans Hateboer in het groen-wit van FC Groningen. Hij voetbalde in de jeugd van THOS in zijn geboorteplaats Beerta en kwam vervolgens uit voor de opleiding van de toenmalige profclub BV Veendam. In 2006 maakte hij de overstap van Oost-Groningen naar de Stad. In de D1 scoorde hij als aanvaller nog twintig goals. In de C2 werd hij middenvelder en sinds acht jaar richt Hateboer zich toch vooral op de plekken in de verdediging, zowel centraal achterin als op de rechtsbackpositie, die hij in het eerste elftal van FC Groningen en ook in Jong Oranje bekleedt.

Lof
Hateboer is vol lof over alle zaken die in zijn jaren bij de jeugdopleiding werden geregeld. “Op de eerste plek moet je natuurlijk zelf heel hard werken om het hoogste te kunnen bereiken. Alles rond de trainingen en de wedstrijden, van de kleding tot het vervoer, was echter altijd op en top geregeld. Ook de regeling met de LOOT-school Belcampo was destijds top. Zij boden mij de ruimte om helemaal voor mijn voetbalcarrière te gaan en daarnaast mijn schooldiploma te halen. Het was een hele drukke, maar vooral ook een hele leuke tijd.”

Bereiken
Voor Hateboer was zijn tijd in de jeugdopleiding niet allemaal alleen maar rozengeur en maneschijn. “In mijn eerste jaar als B-junior heb ik door mijn groeispurt maar weinig gespeeld. Ik was na dat jaar zelfs een zogenaamd ‘bespreekgeval’. De jeugdtrainers hebben zich sterk voor me gemaakt mij in de opleiding te houden en ik heb zelf ook altijd vertrouwen gehouden. Een flinke blessure gooide in de A’ers opnieuw roet in het eten. Mijn eerste jaar was ik vooral aan het revalideren, maar in het tweede jaar draaiden we heel goed en braken we alle records met een heel leuk team! Daarna is het snel gegaan en zo zie je maar wat je allemaal kunt bereiken als je ergens vol voor gaat.”