Elftal vragen aan… Irene Bernsen (Joyce-House).

Joyce-House opent op 1 juni aanstaande in Roderesch haar vierde locatie voor specifieke en persoonlijke gehandicaptenzorg. Deze goede zorg staat bij Joyce-House voorop en wordt gepassioneerd en geduldig uitgevoerd door ervaren medewerkers en ouders van cliënten. Directeur-bestuurder Irene Bernsen wil haar teams vooral harmonieus in beweging krijgen. Iets wat haar tijdens haar fraaie voetbal- en maatschappelijke carrière veelvuldig lukte. Een nieuwe editie van ‘Elftal vragen aan…’; over samenwerken, haar debuut voor het Nederlandse voetbalteam en ‘trots’ zijn.

1. Zo Irene, wie ben je, waar kom je vandaan en wat heb je zoal gedaan?
|“Ik ben Irene Bernsen, 55 jaar en ik kom uit Weiteveen. Ik heb van jongs af aan gevoetbald, eerst bij de ‘Weiteveense Girls’. Vanaf mijn zeventiende heb ik in Groningen gewoond en geleefd, mijn kinderen zijn er opgegroeid en ik voel me deels Stadjer. Ik heb diverse functies bij diverse organisaties bekleed, maar mijn hart ligt bij de zorg.”

2. Wat doe je graag in je vrije tijd Irene?
“Ik lees veel historische romans, ben een echte boekenwurm. Zo stap ik even uit de dagelijkse beslommeringen. Ik kijk voetbal bij mijn zoon, loop met vriendin en hond en uiteraard bezoek ik graag wedstrijden van de FC!”

3. Je bent geen onbekende in de voetballerij; waar kunnen mensen jou van kennen?
“Wellicht van mijn tijd als hoofdcoach van Lycurgus? Of mijn jaren als hoofd technische zaken van VV Helpman; voor de mannen, vrouwen en de jeugd. Maar ik was ook scout van de KNVB en ruim tien jaar journaliste voor het vrouwenvoetbal. Die passie voor voetbal heb ik sinds ik op mijn vijfde begon bij ‘Weiteveense Girls’, op mijn tiende speelde ik met de dames mee en haalde diverse Selecties. En op mijn zeventiende debuteerde ik voor het Nederlandse vrouwenteam, wellicht dat lezers zich dat herinneren. Ik heb in ieder geval mooie contacten gekregen door de voetballerij.”

4. Wat is jou het meeste bijgebleven van jouw carrière?
“De eerste keer als jong meisje in de line-up van het Nederlands team het Wilhelmus horen was geweldig! Toen stond ik wel even te shaken! Maar ook de successen met de Drentse en Noordelijke  selecties blijven me bij. Ik heb genoten van de periodes dat we met echte, bereidwillige teams succes haalden, als voetballer en als coach. Ik heb ook genoten en veel geleerd tijdens mijn periode met Jack Soumeru.”

5. Je bent directeur-bestuurder van Joyce-House. Kun je uitleggen wat dat is?
“Joyce-House is een organisatie in de gehandicaptenzorg. We bieden specifieke, persoonlijk zorg aan heterogene groepen; dagbesteding, wonen en logeren, van zwaar naar lichtere geestelijk- of lichamelijke gehandicaptenzorg. Dat doen we voor zo’n tachtig cliënten op vier locaties, waarvan Roderesch de jongste is. Op deze prachtige plek aan de Norgerweg zijn we operationeel vanaf 1 juni.”

6. Wat doen jullie anders dan andere zorgaanbieders?
“Wij zijn en blijven kleinschalig. Ik wil de Kerstkaarten nog persoonlijk kunnen schrijven. Inhoudelijk bieden we betaalde ouderparticipatie, dat is wel uniek. Verder willen we een fijne plek zijn; voor iedereen! Voor cliënten uiteraard en ook voor onze medewerkers, families en bezoekers. Als team staan we samen voor de beste en persoonlijke zorg, we zijn eigenlijk een grote familie. Dat krijgen we ook van ouders van onze cliënten te horen en dat is het mooiste compliment. Dat maakt me trots!”

7. Wat kan het bedrijfsleven van de zorgsector leren?
“Het menselijke, niet te moeilijk doen en vooral dingen samen en als team doen. Mensen gaan rennen als ze ergens bij horen en ertoe doen. Mensen willen van waarde zijn of zich ontwikkelen. Zorg dat je medewerkers helpt en op de juiste posities zet. Dan werken ze graag en met plezier. Dat is in de zorg belangrijk, maar zeker ook in het bedrijfsleven. Je kunt nog zo’n mooie missie, visie of merkstrategie hebben, maar als mensen niet graag voor je werken, bereik je niets. Maak mensen trots op hun werk en je merk.”

8. Waarom ben je lid geworden van de FC Groningen Business Club?
“Op de zakelijke tribunes in Euroborg tref je zoveel verschillende mensen! Bestuurders, ondernemers, media. De contacten zijn leuk, mensen zijn geïnteresseerd en je leert nieuwe dingen. In die setting kunnen wij onze specifieke zorg, unieke werkwijze en ambities delen met andere ondernemers. En bijna iedereen heeft wel een link naar iemand die goede, persoonlijke zorg nodig heeft. Die helpen wij graag. Laatst hebben we ook een crowd-funding opgezet voor nieuwe spraakfuncties. Mede door de bijdrage van businessclubleden was dat een enorm succes!”

9. Waar ben jij goed in vind jij?
“Als je mensen in beweging krijgt, gaat je bedrijf leven en groeien. En mensen in beweging brengen en het opzetten van organisatiestructuren en inrichten met de juiste mensen op de juiste plekken; dat kan ik. Teams en bedrijven resetten en goede kaders neerzetten. Dat vind ik mooi en doe ik ook graag voor andere bedrijven. Op die manier leer ik zelf ook weer nieuwe dingen uit het bedrijfsleven.”

10. Wat wil je altijd nog een keer doen?
“Ik zou het Nederlandse vrouwenelftal wel eens willen coachen, dat lijkt me geweldig. Sarina Wiegman heeft het erg goed gedaan, zij snapte het. Tegenwoordig heb ik zo mijn twijfels over de aanpak. Ik denk dat je de Nederlandse competities ook heel anders kunt organiseren. Meer samenwerken, alles ook iets realistischer. Vrouwenvoetbal gaat me aan het hart, daar kan ik denk ik nog veel betekenen. En oh ja, ik wil graag ooit een mini-cooper cabrio kopen, haha.”

11. Heb je ook een levensmotto?
“Elke dag heeft ergens een licht. Elke dag heeft een mogelijkheid. Ik kijk naar de goede en leuke dingen. Dat maakt mijn dag en werk ook letterlijk leuker. Verder wil ik ook zo weinig mogelijk oordelen over mensen. Kijk vooral naar het goede, zo raak je mensen en kom je verder.”